Bay Çetofil

Üniversiteye geçtim geçeli lisedeki YGS disiplinim dağılmış durumda. Lisede gece optimize oranda geç yatar sabah çok erken kalkar sürekli gelecek kaygısıyla çalışırdım. Üniversitede ise gece geç sabah hiç mantığıyla geçedursun ekonomi sınavıyla bu durumu yıktım sanırsam. Güz tatilinde çalışmamamdan ve sınavın son güne aksaması nedeniyle geç yatıp çok erken kalktım yine ve havaya baktığımda aklıma YGS karanlığı geldi . Erken kalkar sabah namazını kılar direk çalışmaya koyulurdum. O manevi kuvvete ihtiyacım olduğunu bilirdim lakin öyle olmadığını da bilirdim. Diğer günlere nazaran daha geç kalktığımda namaz kılmadan direk sınava çalışır hedeflerime odaklanırdım. Bir yandan da bilirdim ki, beni bu maddi çalışmalarım kurtaracak. Nerede okuduğumu hatırlamıyorum Soren Kierkegaard olması lazım;dua bir odaya kapanarak değil, olmasını istediğin işi yaparak edilir. Dualar ancak insanın kendini değiştirmesi için farklı doğrultuda açılan kapılardı. Orada şekillendirdiğiniz kendinizle bir yol açmı...

Yedi senelik arkadaşlarına inat iki ayda sırlarımı paylaşabileceğim kişiliğe sahip bir kişi midir yoksa uzun zamanların yoğurmasıyla bir temele oturan ve bunu güven duygusuyla harmanlamış olan kişi midir?. Kilometrelerce yol gidip yanında tavla oynarken çay eşliğinde bir avuç sıcak fındığını paylaştığın kimse midir, yoksa paylaşacak hiçbir şeyin olmasa da hiçbir şey yapmasanız da seni kalpten seven, seninle vakit geçirmekten keyif alan kimsen midir? Belki de kimi zaman bir lafına 1078 kilometre boyunca yol gittiğin kimsedir ama bir tanım yapmam gerekirse dost dediğin iyi gün kötü gün demeden senin yanında olan ve seni sen olduğun için seven kimsedir

Tüm özelliklerini çıkarttığımızda dahi sen kalabiliyorsan eğer, insan kalabilmişsindir bu hayatta.Hiç tanınmadığın bir yerde ne iş yapıyorsunuz sorusuna öğrenciyim dedikten sonra sorulan hangi üniversite sorusuna ehemmiyet vermeyip İstanbul Teknik sıfatı olmadan da cevap verebilmektir sen olmak.Maddi özelliklerinin seni üstün kılmasına izin vermemektir.Baba mesleği sorusuna mobilyacı dedikten sonra patron olduğunu belirtmemektir asıl mesele.İnsanların seni zahiri olanla değil batıni olan ile sevmesine izin ve imkan vermekdir.Bir insanı tüm sıfatsızlıklarıyla sevmektir yaradılanı sevmektir bir bakıma Yaradan'dan ötürü.Vesselam

Bugün hayatımın tuzlu gözyaşlarını büyük bir cömertlikle serbest bırakışımın ardından 54 gün geçti.Fidelya, sana ben verdim bu ismi senin haberin olmasa da kendi içimde, anlamını merak edenler için söylemek isterim: sadakat, bağlılık.Küçük bir kız çocuğunun ailesine duyduğu sadakat ve bağlılıkla bağlandım sana,kendimi güçlü hissetmeme rağmen her karşılaşmamızda yüreğimin duvarlarında hissedilen heyecanımı bedenimde bastırmaya çalıştım. Tıpkı eline şeker verilen küçük bir çocuk gibi mutluydum gördüğümde seni ve etkisi bir sonraki görüşüme kadar taze kalacak ve her gördüğümde katlanarak artacak olan,tarifine mana biçmenin imkansız olduğu sevincim.Dost, arkadaş ve daha fazlası oldun benim için belki kimi zaman gereksiz sözlerle sıktım seni kimi zaman birlikte keyif aldığımız muhabbetler ettik gecenin akıp giden sessizliğine ve yelkovanın akrebi sanki kovalıyormuşcasına tavırlarına karşı.Kimi zaman düşünüyorum da özel bir güç isteseydim eğer lambadaki cinden, zamanı durdurma gücünü isterdi...

Niçin sevemiyoruz, bununla birlikte sevilemiyoruz şu 21. yüzyıl dünyasında. Dışarıdan mutlu gözükmeye çalışıp niçin kendimizi farklılaştırıyoruz, iç huzuru yaşamak yaşatmak varken en ufak meseleleri büyütmek niye? Hayat sırrının suyu çok mu uzakta ya da kayıp mı ettik gerçekten o kutsal formülü. Teknolojiye aşık bir genç olarak bunun en büyük sorumlusu teknoloji. Teknolojiyle birlikte, yeni düzenle birlikte makineleşiyor muyuz yoksa. Bir makine gibi ruhsuz, gecenin en ıssız karanlığındaki toprak gibi soğuk. Teknoloji toplumsal ilişkilerimizle beraber benliğimizi de paramparça etmeye devam ediyor. Eskiden komşularımızın yaşantılarını biliyorken, ailecek toplanıp o sıcak sobanın üzerindeki kestanenin çıtırtılarıyla ısınırken neden hayatımızı kolaylaştıran bu yazılım ve donanımdan oluşan makine zırvası insanı insan yapan tüm değerleri yakıp yıkıyor. Eskiden bir komşumuz taşınacağı zaman kimdir, neyin nesidir diye sormadan edemezdik, daha kendisi gelmeden bizlere gelirdi haberleri. Bu arad...

Burjuvazinin getirdiği sıradanlaşan, tekdüzeleşen bir hayat. Hayatlarımızdan çalınmış ateşli hazların noksanlığı, sahip olunan kıymetlerin kıymetsizleşmesi fenalığı. Hayattan alınan zevkin, demirin pasın altında kaybolması gibi mefkud olması ve hislerin en yücesine ermiş insan ruhunun o vahşi dalgaların kıyıyı döverken ki koca kaya parçaları gibi soğuk ve hareketsizleşmesi gerçeği.Doyumsuzlukta son kademesine isabet eden insanoğlu, farklı değişimlerin olması gerektiğine inanıyor ancak her ne oluyorsa ne yapıyorsa da alması gereken zevkin idrakine varamıyor ruhunun sonbahar da dökülen yapraklar misali solgun ve ölü olduğunun farkına varıyor. Olağanüstü bir gün ve o gün tüm yatay doğruları dikeye çevirecek bir olayda kendisine sorduğu bir soruyla irkilen ve yaşadığı hayatta kendisini bulan  ve bunu bulmasına vesile kıldıran bir gece.Paslı demir yeniden parlayacak, ölü ruh yeniden canlanacak hemen ardından bir karar verecektir; kendi istediği hayatı mı yaşayacaktı yoksa başkalarının...